+48 784 355 472
Leczymy |

Depresja

„Gdy pogrążasz się w tym stanie, nie ma już miejsca na empatię, inteligencję, wyobraźnię, współczucie, ludzkie odruchy czy nadzieję. Niemożliwa jest zmiana pozycji w łóżku, gdyż planowanie i wykonywanie ruchów jest zbyt trudne do opanowania i nie można zdobyć się na jakikolwiek wysiłek fizyczny. Dla mnie szczególnie dotkliwa była utrata zdolności umysłowych – czytania, spójnego pisania, podstawowych zdolności matematycznych – gdyż wcześniej przez całe życie świetnie radziłem sobie w tych dziedzinach i byłem dumny z moich intelektualnych możliwości.

Depresja odbiera Ci to, czym byłeś, uniemożliwia dostrzeżenie tego, kim mógłbyś się stać, a w miejscu, gdzie było twoje życie, pojawia się czarna dziura. Tak jak w przypadku swetra ponadgryzanego przez motyle, który nie przypomina już nowego produktu, pozostają tylko strzępy świetności wskazujące na ogromne możliwości, zdolności i potencjał, który przeminął. Ludzkie wartości tracą swoje znaczenie – muzyka, śmiech, miłość, seks, dzieci, chrupiące bułeczki czy weekendowe wydanie „New York Timesa” – ponieważ nikt i nic nie jest w stanie dotrzeć do osoby uwięzionej w próżni. Nie masz pojęcia, co się stanie, kiedy to się skończy, ani nawet gdzie jesteś (Karp, 1996, s. 24).

Obawy o przyszłość, niezadowolenie z życia, smutek, płacz, poczucie winy, brak energii do wykonywania najprostszych czynności, takich jak wstanie z łóżka czy zawiązanie sznurówek w butach, problemy z koncentracją uwagi, zapominanie i trudności w mówieniu o tym czego się chce, doświadczanie problemów ze snem i jedzeniem. Wymienione problemy stanowią tylko niektóre z objawów depresji. W sytuacji dostrzegania u siebie lub osoby bliskiej tych objawów warto zastanowić się czy to chwilowe pogorszenie nastroju w odpowiedzi na negatywne wydarzenie, które wydarzyło się w ostatnim czasie, czy może rozwijająca się depresja. Gdy podejrzewa się jednak depresję, warto sięgnąć po pomoc, aby doświadczane objawy szybko i trwale ustąpiły.

Objawy

W obecnych czasach depresja jest jedną z najczęściej stawianych diagnoz przez lekarzy psychiatrów i psychologów. Jest to choroba psychiczna, należąca do grupy zaburzeń nastroju, w których BEZ WIDOCZNEJ PRZYCZYNY następuje trwające co najmniej 2 tygodnie przygnębienie, poczucie braku własnej wartości, smutek oraz zniechęcenie do wykonywania codziennych czynności.

Zgodnie z klasyfikacją zaburzeń psychicznych (ICD-10) depresję, charakteryzuje występowanie następujących objawów (przez okres co najmniej 2 tygodni):

  • obniżenia nastroju w stopniu wyraźnie nieprawidłowym dla danej osoby utrzymujący się przez większą część dnia i prawie każdego dnia, w zasadzie nie podlegający wpływowi wydarzeń zewnętrznych,
  • brak motywacji,
  • częsty płacz, doświadczanie silnego smutku,
  • doświadczanie obawy o przyszłość,
  • utrata zainteresowań lub zadowolenia w zakresie aktywności, które zwykle sprawiały przyjemność,
  • spadek zaufania lub szacunku do siebie,

oraz:

  • apatia,
  • nieracjonalne poczucie wyrzutów sumienia lub nadmiernej a nieuzasadnionej winy,
  • nawracające myśli o śmierci lub samobójstwie, albo jakiekolwiek zachowania samobójcze,
  • skargi na zmniejszoną zdolność myślenia lub skupienia się, problemy z pamięcią,
  • zaburzenia snu (bezsenność lub nadmierna senność),
  • zaburzenia jedzenia (spadek lub wzrost masy ciała.)

Należy zwrócić uwagę, iż depresja nie jest chorobą o jednorodnym obrazie. I choć większość pacjentów zgłasza obniżenie aktywności i nastroju, płaczliwość, wycofanie, brak motywacji i chęci do działania. To jednak depresja może nie manifestować się w sposób oczywisty. Chory może angażować się w wielogodzinną pracę aby uciec od negatywnych objawów, jednocześnie doświadczając bezsenności, obniżenia nastroju i negatywnych myśli czego na pierwszy rzut oka osoby bliskie lub współpracownicy mogą nie dostrzegać.

Przyczyny choroby

  • zaburzenia funkcjonowania neuroprzekaźników, głównie serotoniny i noradrenaliny,
  • geny – omawiana choroba częściej występuje u osób, których krewni również chorowali (lub chorują) na depresję. Im bliższe pokrewieństwo, tym większe ryzyko ujawnienia się choroby,
  • krytyczne wydarzenia życiowe doświadczane aktualnie lub na wcześniejszych etapach życia,
  • zaburzenia hormonalne.

Leczenie

Niezwykle ważne w leczeniu depresji jest konsultacja z psychologiem lub lekarzem psychiatrą. Podejrzewając u siebie lub bliskiej osoby epizod depresji warto poszukać doświadczonego psychoterapeuty, który w pierwszej kolejności powinien ocenić czy faktycznie mamy do czynienia z depresją oraz czy konieczna jest konsultacja z lekarzem psychiatrą i ewentualne wdrożenie leczenia farmakologicznego. Dopasowanie formy leczenia zwykle zależy od stopnia nasilenia objawów:
w przypadku łagodnego epizodu depresji często wystarczającą formą leczenia jest psychoterapia, zaś w przypadku umiarkowanych do ciężkich stanów depresji zwykle najbardziej efektywne jest połączenie psychoterapii z leczeniem farmakologicznym.

Różne nurty psychoterapii np. psychoterapia psychodynamiczna, psychoterapia poznawczo–behawioralna, psychoterapia systemowa są efektywne w leczeniu depresji. Psychoterapia pomaga przede wszystkim w identyfikacji źródeł obniżenia nastroju oraz znajdowania sposobów skutecznego poradzenia sobie z przyczynami.

Więcej informacji o tym na czym polega psychoterapia indywidualna można znaleźć TUTAJ.

W leczeniu depresji skuteczne są następujące nurty psychoterapii: (opis nurtów został skopiowany z artykułu nt. psychoterapii indywidualnej. Zastanawiam się czy powinniśmy tutaj: 1) opcja – wkleić ten sam opis paradygmatów, który jest w art. o Psychoterapii ind. tylko leciutko dopasowany do leczenia depresji [tylko lekko możemy zmienić ten opis paradygmatów pod depresję, gdyż zwykle przy różnych zaburzeniach podobnie uprawia się terapię], czy też : 2) opcja – wkleić tutaj odnośnik do opisu poszczególnych typów terapii?

Psychodynamiczne leczenie depresji –  psychoterapia w paradygmacie psychodynamicznym wywodzi się z psychoanalizy Zygmunta Freuda, obie te formy zakładają istnienie nieświadomości, która wpływa na cierpienie pacjenta. Dopóki coś pozostaje dla nas nieznane, nie jesteśmy w stanie tego zmienić. Praca w tym nurcie polega na przyjrzeniu się uczuciom, by zrozumieć, co powoduje objawy. Od pacjenta podejmującego się tego typu terapii wymaga się swobodnego dzielenia się własnymi skojarzeniami, myślami i uczuciami podczas terapii, na tej podstawie terapeuta stawia hipotezy, dzieli się obserwacjami, które mogą pozwolić w lepszym zrozumieniu własnego życia. W nurcie psychodynamicznym bardzo ważna jest relacja, psychoterapeuta pełni rolę „czystej karty”, na którą pacjent przenosi swoje uczucia i emocje, dzięki ich analizie może zrozumieć, jak kształtowane są relacje z ważnymi osobami w jego życiu. Zjawisko to nazywane jest przeniesieniem. W tym podejściu analizuje się również to, jak wyglądało dzieciństwo pacjenta, ale tylko w przypadku, kiedy przeszłość ma wpływ na to jak wygląda teraźniejsze życie osoby, która decyduje się na terapię.

Poznawczo–behawioralne leczenie depresji – w podejściu behawioralno-poznawczym kładzie się nacisk na zmianę sposobu myślenia i przeżywania różnych wydarzeń w życiu. Polega to na dokładnej analizie uczuć, myśli i postaw w zetknięciu się z daną sytuacją stresową. Obserwacja sposobu myślenia o danym wydarzeniu pozwala na zmianę treści pojawiających się myśli i idących za nimi emocji. Terapeuta w nurcie poznawczo-behawioralnym stara się pomóc poznać myśli i przekonania, zweryfikować je, sprawdzić czy można je zmienić tak, aby poprawić funkcjonowanie pacjenta.

Systemowe leczenie depresji – nurt systemowy jest stosowany do terapii rodzin czy terapii par. Traktuje on rodzinę jako system, w których jej członkowie wpływają na siebie w określony sposób. Zadaniem psychoterapeuty w tym podejściu jest obserwowanie co się dzieje w przestrzeni między poszczególnymi osobami, czy tworzone są podsystemy (np. matka-dziecko) i jak to wpływa na samopoczucie poszczególnych członków rodziny.

Rokowania

Należy podkreślić, iż odpowiednio leczona, szybko zdiagnozowana depresja jest wysoce uleczalną chorobą. Ważne jest to, aby pamiętać, że podobnie jak choroba nie rozwija się z dnia na dzień, tak przyjęcie leku czy skorzystanie z jednej wizyty u psychologa nie doprowadzi do wyleczenia choroby. Zwykle potrzeba kilku miesięcy, aby pacjent wrócił do pełni sił i radości. Szybkość wyleczenia się
z depresji zależy przede wszystkim od początkowego nasilenia objawów – zwykle łagodny epizod depresji wymaga krótszego leczenia (od kilku tygodni do kilku miesięcy) niż ciężki epizod depresji (od kilku miesięcy do dwóch lat).  Efekty leczenia są wysoce uzależnione od motywacji pacjenta oraz stosowania się do zaleceń psychologa/psychoterapeuty lub lekarza psychiatry. Tylko bowiem systematyczne korzystanie z terapii oraz stosowanie leków zgodnie ze wskazówkami lekarza jest w stanie doprowadzić do trwałego i szybkiego powrotu do pełni zdrowia.

Osoby, które doświadczają depresji powinny spróbować pozwolić sobie pomoc, aby jak najszybciej pozbyć się uciążliwych objawów. Depresję należy leczyć ponieważ w wielu przypadkach:

  • stanowi bardzo duże obciążenie dla pacjenta,
  • odbiera radość i chęci do życia,
  • wpływa na pogorszenie efektów w pracy i nauce,
  • negatywnie wpływa na relacje interpersonalne i rodzinne.

Należy pamiętać, że choroby somatyczne (choroby ciała) również mogą wpływać na obniżenie nastroju i dawać objawy podobne do depresji. W związku z powyższym ważna jest diagnostyka pod kątem:

  • chorób tarczycy (niedoczynność/nadczynność tarczycy; choroba Hashimoto, choroba Gravesa-Basedowa), – wielu badaczy twierdzi, że aż około 10 – 15 procent cierpiących na depresję to przypadki niezdiagnozowanej niedoczynności tarczycy!
  • alergii pokarmowych (głównie alergii na gluten, mleko i jajka),
  • niedoborów witamin np. vit. D,
  • anemii.

Umów się już dziś!


Rejestracja

W celu umówienia się na wizytę, prosimy o kontakt telefoniczny pod numerem:

+48 784 355 472

ul. Gwarna 13/16
Poznań